Twee maanden geleden besloten we onze Ficus eens flink onder handen te nemen. Hij was behoorlijk lang en slungelig geworden en we wilden graag proberen om hem wat voller te krijgen.
Dus… de schaar erin. ✂️
Ons doel was duidelijk: een mooie dubbele vertakking. We waren vooral benieuwd of er na het toppen nieuwe groeipunten zouden ontstaan.
En toen was het wachten…
Na het toppen gebeurde er in eerste instantie niet zoveel. En eerlijk gezegd vroegen we ons wel af of we het goed hadden gedaan. 😅
Een plant laat natuurlijk niet meteen zien wat hij van je snoeiplan vindt.
Maar inmiddels zijn we ongeveer twee maanden verder en zien we gelukkig weer nieuwe groei. 🌱 De moederplant maakt nieuw blad en lijkt de snoeibeurt dus prima te hebben doorstaan.
Alleen die dubbele vertakking waar we op hoopten?
Die is er niet gekomen.
Maar het stekje doet het wél!
Het afgeknipte stuk wilden we natuurlijk niet zomaar weggooien. We zijn daarom gaan proberen om het te stekken.
En ook daar zien we inmiddels iets gebeuren: er komen kleine nieuwe blaadjes aan. 🪴
Dat vinden we misschien nog wel het leukste om te zien. Van één lange, slungelige plant hebben we nu een moederplant die opnieuw groeit én een stekje dat rustig zijn eigen weg gaat.
Niet helemaal volgens plan
We hadden vooraf natuurlijk een bepaald beeld van hoe het zou verlopen. Een mooie dubbele vertakking leek ons wel wat.
Maar planten werken niet altijd volgens ons plan. En juist dat maakt het leuk om ermee bezig te zijn.
Soms probeer je iets, wacht je af en kijk je gewoon wat de plant doet.
Dus nee, onze dubbele vertakking is er nog niet. Maar we zijn zeker niet ontevreden met wat er wél gebeurt. 🌿
We blijven de Ficus en het stekje volgen. Wie weet hoe ze er over een paar maanden bij staan.
Wordt vervolgd! 💚
